εγωκεντρικη εξισωση

η οπτικη ευκρινεια
αναγκαζει τη θεαση
να εξυπηρετει τις λεπτομερειες
που σε διαφορετικη περιπτωση
δεν θα ειχαν καμια θεση
οι μαζες διασπωνται
μετα απο καθε χωρισμο
ισως τελικα αυτη να ειναι
η μοιρα των πολεων
αλλαγες που δεν οδηγουν πουθενα
και στο τελος αυτης τη διαδρομης
νιωθω αυτη τη διαυγεια
μαλλον τωρα ξερω
καταλαβαινω καλυτερα
πως το ταξιδι που φανταστηκα
και σχεδιαζα για χρονια
δε διαρκει παρα μονο λιγα δευτερολεπτα.

24/επετειακο

24 ωρες εχει μια ημερα
24 γραμματα εχει η ελληνικη αλφαβητος
24 καρε ανα δευτερολεπτο βλεπουμε στο κινηματογραφο
24 καρατια εχει ο καθαρος χρυσος
24 χρονια ανθρωπος
24 χρονια μαλ@&#%

τι 24 ρεεεεεε....που θα λεγε και ενας φιλος...

αδιαφορια

ειμαι ενημερος
για την κατασταση σου
θα επιληφθω
επι του θεματος
κ θα εχω υποψιν μου
αυτο που μου ειπες
αλλωστε με απασχολει ιδιαιτερα
η περιπτωση σου
και θα σε ειδοποιησω
μολις εχουμε καποια εξελιξη
για αυτο μην αγχωνεσαι
εγω ειμαι εδω για σενα
να ξερεις
πως μπορεις να βασιζεσαι πανω μου
θελω να σε βοηθησω
γιατι πραγματικα επιθυμω
να ξεπερασεις το προβλημα σου
αληθεια
πιστεψε με.

ο παπ(π)ας στο μοναστηρακι

παντα προτιμουσα να καθομαι
εξω απο τις εκκλησιες
ακομη και Εκεινος δε γουσταρει να μενει σπιτι
κοβει βολτες στο προαυλιο μαζι μου
ενω μεσα καποιοι πιστοι
εχουν ξεχασει πως να προσευχονται ουσιαστικα
κ το μονο που θυμουνται πια ειναι
μερικες ασημαντες υποσχεσεις
που δεν τηρηθηκαν.

τα κερια λιωνουν απο
το βαρος της ευθυνης τους
και ολοι οι αγιοι εχουν βαρεθει
να βρισκονται πισω απο τις εικονες
σαν τις κουκλες που στεκονται πισω
απο τις τζαμαριες των καταστηματων

και λιγο πιο περα
φαινεσαι εσυ
να κοιτας το μεγαλο σταυρο
που βρισκεται στην κορυφη
και προσπαθεις να προσανατολιστεις
να ρυθμισεις την πυξιδα μεσα σου
λιγο πριν ξεκινησεις για το μεγαλο ταξιδι
προς την αιωνιοτητα.

ακαθοριστο πλαισιο

η προσμονη που μεγαλωνει μετρικα
με κοιταζει με το αγριο βλεμμα της
και με τυλιγει ολοενα και περισσοτερο
οπως η τιγρης το επομενο θηραμα της
το πιο περιεργο ομως ειναι
πως αυτη ειναι μια ομορφη αισθηση
οι αναστολες καταρρεουν η μια με την αλλη
ντομινο μιας αλληλουχιας γεγονοτων
και καθε ηχος απο το βαδισμα
που σε φερνει πιο κοντα μου
αντιστοιχιζεται μονοσημαντα με την εννοια της αρμονιας
η οποια ετοιμαζεται να παρει σειρα στο βατηρα της ζωης
για να βουτηξει σε μια θαλασσα που δε βρισκεται πια εδω
και οι ψηλοτεροι βραχοι της εχουν μετατραπει
σε λοφους γεματους λουλουδια που μοιαζουν με κοχυλια
για να υπενθυμιζουν σε ολους την αρχη της Ιστοριας
πισω απο αυτους τους σχηματισμους
κρυβεται μονο ο ηλιος τα βραδια
και δε θα επιστρεψει παρα μονο
για να οριστικοποιησει
να καθορισει και να κατευθυνει
το φως που απαιτειται
να σημανει την εναρξη της επιβιωσης.

leon

ωρες ωρες αισθανομαι τοσο φυλακισμενος

οσο ενα αλογο σε καρουζελ

μια φωτογραφια ενος ζωου σε κινηση

η αποθεωση της στατικοτητας της ζωης

να περιστρεφεται

στον αξονα σου

τι ειναι αυτο που με κανει

να γυρναω και να γυρναω

ποτε δε θα καταλαβω

περιστρεφομαι

για να μη σκεφτομαι

για να ξεχναω

πως δε μπορεις

ή για την ακριβεια δε θελεις

να ανεβεις πανω μου

και να τρεξεις μαζι μου περα

απο αυτη τη πολυχρωμη πλατφορμα

στον οριζοντα που ανοιγεται

μπροστα μας

εξω απο φωτα του μεγαλου δρομου

για αυτο λοιπον 

και γω μεσα σε αυτη τη αεανη φυγοκεντριση

μια μερα σαν και αυτη

που δεν διαφερει σε κατι απο τις προηγουμενες

με την πρωτη ευκαιρια

θα απογειωθω και με ενα σαλτο

θα βρεθω εξω απο τον κυκλο σου

και θα πεταξω

στο απειρο

κ ακομα παραπερα...

καθε εποχη μου θυμιζει καλοκαιρι/το καλοκαιρι μου θυμιζει εσενα

οπως το αναρριχητικο φυτο
σκαρφαλωνει πανω στην ξυλινη οροφη
ετσι και εσυ εμφανιζεσαι
στο δικτυο μεσα απο μια φωτογραφια
σαν ψηφιακη αμαρτια
ο χρονος δεν ειναι ποτε αρκετος
και για αυτο οι αποφασεις
λαμβανονται διαδοχικα
οπως τα επαναλαμβανομενα μοτιβα
ενος αμφορεα
που περιεχει τα λουλουδια της νιοτης μας
ειμαστε μαργαριτες
που εχουν στημονες τα κεφαλια μας
και πεταλα την αυρα μας
κι ο ουρανος
βαρυς και ακορεστος
φτιαγμενος απο χρωματιστο τσιμεντο
λιγο πριν πεσει οριστικα πανω μας
κοιταζει αναποδα
ολες τις απεραντες ταρατσες
ενω οι κεραιες των τηλεορασεων
περιμενουν υπομονετικα
κατω απο τον καυτο ηλιο
το επομενο φυσημα του αερα
για να δροσιστουν.